![](https://i0.wp.com/gumushanedenhaber.com/wp-content/uploads/2016/09/copculer.jpg?fit=500%2C324&ssl=1)
Eğer sizden sokakları süpürmeniz istenirse Michelangelo’nun resim yaptığı Beethoven’ın beste yaptığı veya Shakespeare’in şiir yazdığı gibi süpürün. O kadar güzel süpürülsün ki gökteki ve yerdeki herkes durup Burada dünyanın en iyi çöpçüsü yaşıyormuş desinler.
Martin Luther King
Çöpçü demekten rahatsız olanlar temizlik işçisi demeyi tercih ediyorlar. Oysa ben çöpçü kelimesini daha romantik ve daha güzel buluyorum. Çocukluğumun kamyonet tarzı çöp arabaları ve el arabalarıyla sokakları temizleyen çöpçüleri geliyor aklıma. Hele de çöpçü kelimesini Erkin Koray’ dan duyunca bir ah demez misiniz?
Dün gece çok aradım
Aradım bulamadım
Kör olası çöpçüler
Aşkımı süpürmüşler…
Peki, acaba kim bu kör olası çöpçüler ve kimin aşkını ne zaman, nerede süpürmüşler bir de bunu dinleyelim.
Ali Toprak, Şanlıurfa’ da doğmuş bir çocuktur. Şarkı söylemeye daha 9-10 yaşlarında başlar.
“Sevmenin yaşı olmaz anla beni, elinde bir oyuncakla bekle beni.”
Büyüyene kadar memleketindeki düğün salonlarında şarkı söyleyerek harçlığını çıkarır. Düğün salonlarında adı Urfalı Ali olur. Vatani görevini yapıp geri döndüğünde ise izlediği bir Türk filminden çok etkilenmiştir. Filmdeki gibi yapar ve alır sazı eline, düşer İstanbul yollarına. İstanbul beklediği gibi taşı toprağı altın olan bir şehir değildir. Günlerce sokaklarda yattıktan sonra Urfalı Ali’ye nihayet bir hemşehrisi sahip çıkar. Ona kalacak yer ve iş bulur.
Hikayemiz burada başlar. Urfalı Ali çalıştığı iş yerindeki genç bir kıza aşık olur. Günlerce takip etmeler ve bakışmalardan sonra genç kıza mektup yazmaya karar verir. Bir gün muhtemelen iş çıkışı vakti yazdığı mektubu sevdiği genç kızın eline tutuştur. Ancak Urfalı Ali’nin üzerindekilere bakan genç kız Ali’ ye Sokak Çocuğu der ve mektubu buruşturup atar. Ertesi gün aynı yere gelen Urfalı Ali yazdığı mektubun çöpçüler tarafından süpürülmüş olduğunu görür. Urfalı Ali artık Sokak Çocuğu Ali olmuştur. Çöpçüler şarkısını yazar ve bu şarkı ile şöhreti yakalar. Bunun üzerine “Aşıklar her gün ağlar” isimli bir şarkı daha hazırlar. Gazetelere ilan verilerek bu şarkıya vokal yapacak bayanlar aranır. Sokak Çocuğu Ali iki isim belirler. Bu isimler Nükhet Duru ve Esengül’ dür.
Çöpçüler kelimesi belki de en çok bu şarkı yüzünden bende olumsuz bir duygu uyandırmıyor. Aksine çöpçüler kelimesini daha bizden yani samimi buluyorum.
Dikkatim bir süredir memleketimin çöpçüleri üzerinde. Bir süredir onları takip ediyorum. Zaman zaman bazıları ile sohbet ediyor zaman zaman selamlaşıyorum. Şunu fark ediyorum ki iyi bir kalbe sahip olmayan bir kişinin çöpçü olma ihtimali de yok. Yoksa kim sokakları karşılıksız sevebilir? Mesela kimsenin umursamadığı bir çikolata kağıdı veya onu içenin bile umursamadığı bir su şişesi başka kimin bu kadar umurunda olabilir?
En çok da kamyonla gezip çöp kutularındaki çöpleri toplayan çöpçüleri takip ediyorum. Çöp kutularına yakın bir yerde oturduğum için hangi saat gelirlerse gelsinler seslerini duyup balkona çıkıyorum. Çünkü Kıbrıs Çarşısı gibi araç park yeri bulmanın çok zor olduğu bir sokakta insanlar araçlarını zaman zaman çöp kutularına yakın park edebiliyorlar. Ancak ne zaman izlesem beklemediğim kadar büyük bir incelikle yan yana dizilmiş üç çöp kutusunu sırayla çöp arabasına döküyorlar. Etrafa umursamazca atılmış ya da bazen artık çöp bidonları dolduğu için etrafa saçılmış hatta rüzgarın veya şımarık bir sokak köpeğinin gazabına uğrayıp arabanın altına kadar gitmiş çöpleri bile titizlikle topluyorlar. İzliyorum işlerini büyük bir titizlikle ve önemseyerek yapıyorlar.
Veterinerinden aşçısına, temizlikçisinden doktoruna, öğretmenine, öğrencisine, çırağına, profesörüne kadar herkes bir çöpçünün sokakları temizlemek için gösterdiği titizliği kendi işinde gösterebildiği gün; yani yanımıza gelen herhangi biri burada dünyanın en iyi doktoru, öğretmeni, öğrencisi ve çöpçüsü yaşıyormuş dediği gün, daha huzurlu ve daha mutlu bir hayatı paylaşabildiğimizi anlayacağız.