Hasan Pir
Gümüşhane Esnaf ve Sanatkârlar Odaları Birliği (GESOB) eski Başkanı Ali İsmail Daltaban, Geçtiğimiz Mart ayında Tokat’ın Reşadiye ilçesinde geçirdiği trafik kazasında yaralandı. Tedavisinin hastane süreci biten Ali İsmail Bey, evinde istirahat ediyor. Biz de tekrar kendisine geçmiş olsun diyor, Allah’tan acil şifalar diliyoruz.
Gümüşhane’nin sevilen simalarından yaşı 60’ı geçen Ali İsmail Daltaban’ın en önemli özelliklerinden biri öğretmenlerine duyduğu derin saygıdır. İlkokul, ortaokul ve lise tahsilinden sonra yaklaşık 50 yıl geçmiş olsa da o, her karşılaşmada öğretmenlerinin önünde ceketinin düğmesini mutlaka iliklemiş, Saygıda hiçbir zaman kusur etmemiştir.
Ali İsmail Daltaban; 14 Mart 2026 tarihinde Tokat’ta geçirdiği talihsiz trafik kazası sonunda maalesef sağ elinin üç parmağını kaybetti.
45 yıl önce mezun olduğu Gümüşhane Lisesi’nin matematik öğretmeni Yusuf Erdem, hastanede ziyaretine gittiğinde Ali İsmail Daltaban hasta yatağından doğrulur ve şu sözleri söyler:
“Hocam, ben liseden mezun olalı 45 yıl oldu. Hocalarımı her gördüğümde ceketimin önünü ilikleyip saygı gösterdim. Şimdi bu kazadan sonra üç parmağım koptu, kesildi. Parmaklarımın kopmasına, kesilmesine üzülmüyorum da sizi görünce önümü nasıl ilikleyeceğim, ona üzülüyorum.”
***
Benim de Gümüşhane Lisesi’nden öğrencim olan güzel insan Ali İsmail Daltaban’ın bu sözleri kalbimizde derin bir sızı, gözlerimizde hüzün yaşı olsa da, bu sözler; Türk Milleti’nin eğitim anlayışının, kültürünün ve terbiyesinin bir özetidir. Bu sözlerde ne isyan vardır ne şikâyet; sadece derin bir vefa, sarsılmaz bir saygı ve kaybolmaya yüz tutmuş bir edep anlayışı vardır.
Son bir aydır Türkiye’nin gündemi bazı okullarımızda yaşanan acı olaylardı. Disiplin problemleri, saygı eksikliği, öğretmen-öğrenci ilişkilerindeki kopukluk… Belki de bütün bu sorunların çözümünü karmaşık projelerde değil, böylesine sade ama derin örneklerde aramak gerekir. Çünkü eğitim sadece bilgi vermek değildir; insan yetiştirmektir. Karakter kazandırmaktır. Saygıyı, vefayı ve edebi bir hayat tarzı haline getirmektir.
Gümüşhaneli Ali İsmail Daltaban’ın bu sözleri, bu hikayesi, ders kitaplarına girmeli, sınıflarda, aile ortamlarında anlatılmalı. Ailelerin, öğretmenlerin, öğrencilerin ve eğitime yön verenlerin birlikte üzerinde düşündüğü bir ibret vesikası haline getirilmelidir. Çünkü bazı dersler vardır ki kitaplarda yazmaz; hayatın içinden çıkar ve insanın kalbine yazılır.
Belki de bugün ihtiyacımız olan şey, bu ruhu yeniden hatırlamaktır. Çünkü gerçek eğitim, diplomayla değil; insanın davranışlarında yaşayan bir mirasla ölçülür.
Yasadığı elim kazadan dolayı Ali İsmail Daltaban kardeşime tekrar geçmiş olsun diyorum.
Güzel günler dileğiyle.
